Rejs rozpoczął się 15 stycznia zbiórką przy autokarze. Przystankiem początkowym było Tczewo, następnie Poznań i Świebodzin. Około godziny 20 przekroczyliśmy granicę polsko-niemiecką. Udaliśmy się na południe w kierunku Austrii i państwa docelowego czyli Włoch. Atmosfera w autokarze była bardzo przyjemna. Każdy z nas był podekscytowany tym, co będzie się działo przez najbliższe dni. W końcu dla większości z nas, była to pierwsza tego typu wyprawa.
16.01.2010
O 7 rano zlądowaliśmy na poranne espresso. Każdy z nas mógł rozprostować kości po nocy spędzonej w autokarowym fotelu. Od samego początku w powietrzu unosiła się włoska atmosfera. Gaje oliwne, winnice i drzewa pełne mandarynek w środku zimy robią
wrażenie. Przed południem dojechaliśmy na miejsce. Imperia była miastem, w którym nasza załoga wymieniła się z załogą kończącą rejs. Rozpakowaliśmy prowiant i zaczęły się próbne alarmy oraz bliższe poznanie żaglowca. Po szkoleniu część załogi wyszła zwiedzić miasto.
17.01.2010
Rano, tuż po apelu chętni mogli pójść do kościoła na włoską mszę św. O godzinie 11 wypłynęliśmy do Monte Carlo. Podczas drogi jedni zmagali się z chorobą morską, a inni ciężko pracowali przy stawianiu żagli. Widoki były nieziemskie. Po dotarciu do kolejnego portu, mogliśmy nacieszyć swoje oczy pięknem luksusowych jachtów i samochodów. Część załogi udała się do kasyna. Inni woleli spędzić czas zwiedzając port. Niektórzy pozostali na jachcie, gdzie trwała syto zakrapiana (nie tylko rumem) impreza.
18.01.2010
Dzień zaczął się o 7 od pobudki. Najpierw toaleta poranna i śniadanie. O godzinie 8 był apel oraz podniesienie bandery i wybicie czterech 'szklanek'. Następnie załoga wybrała się na zwiedzanie. Moja grupa zwiedzająca, w pierwszej kolejności musiała pokonać wiele schodów by dojść do zamku królewskiego. Widoki z góry były niesamowite. Przez cały czas słońce Nam towarzyszyło, dlatego okulary przeciwsłoneczne okazały się niezbędne. Zajrzeliśmy również do oceanarium. Tam w podziemiach podziwialiśmy różnokolorowe ryby i inne stworzenia żyjące w różnych zakątkach świata. Piętro wyżej przeżyliśmy lekcję historii, która wprowadziła nas w nie do końca znany dotąd, morski świat. Na dachu zaś znajdował się piękny taras z widokiem na Morze Liguryjskie. Po wyjściu z budynku zaczęliśmy zbliżać się
do portu, gdzie stała Pogoria. Około 13 ruszyliśmy w stronę Nicei i już pod wieczór mogliśmy zapoznać się bliżej z tym francuskim miastem.
19.01.2010
Praktycznie z samego rana wyruszyliśmy na zwiedzanie Nicei. Spacerowaliśmy wzdłuż promenady podziwiając piękno tego miejsca. Przechodziliśmy również przez bazar na którym można było kupić różnorakie produkty. Najbardziej w pamięć zapadły mi przyprawy, które kusiły swoją barwą i zapachem. Po drodze wstąpiliśmy do jednego ze starych kościołów, po czym udaliśmy się na kawę. Po krótkim odpoczynku w miłym towarzystwie, zaopatrzyliśmy się wstępując do pobliskiego sklepu w prawdziwe francuskie wina i sery. Z takim
zaopatrzeniem przeszliśmy do dalszego obchodu miasta. Miło się spacerowało i robiło zdjęcia tamtejszym widokom, jednak trzeba było wracać, bo o 13.30 rozpoczynał się obiad. Po południu byliśmy zmuszeni pożegnać się Niceą, ponieważ czekał na nas kolejny port, Portoferraio na Elbie. Całą kolejną noc i dzień mieliśmy spędzić na morzu. Około 20 rozpoczęło się szantowisko. Wszyscy oprócz wachty nawigacyjnej bawili się pod pokładem przy dźwiękach żeglarskich piosenek. Imprezę na środku morza można zaliczyć do jak najbardziej udanych.
20.01.2010
Od 00.00-04.00 wraz ze swoją wachtą nr 3 odbywałam wachtę nawigacyjną. Nieprzespana noc i chłód morza nie jest tym co Tygrysy lubią najbardziej jednak służba to służba. Mimo wszystko cieszę się, że mogłam przez ponad godzinę sterować tym ogromnym żaglowcem. Ostatnią godzinę spędziłam w nawigacyjnej, gdzie uzupełnia się dziennik pokładowy i wykreśla aktualny kurs na mapie. Zasnęłam ok.5.00, a o 8 jak zwykle był apel i podniesienie bandery. Tego dnia pierwszy raz zobaczyłam żyjące na wolności delfiny. Wieczorem, prosto z morza mogliśmy podziwiać piękny zachód słońca.
21.01.2010
O 7.00 zostałam obudzona przez Nikodema szukającego aparatu. Rano zostały złożone życzenia z okazji Dnia Babci. Po śniadaniu chętni mogli wejść na reje, aby zrobić porządek z żaglami. Ja jednak wolałam obserwować całość z dołu. Zrobiłam kilka zdjęć, po czym oddałam się obieraniu ziemniaków. Tuż przed południem dobiliśmy do brzegu. Wtedy z ust Kapitana padło pytanie czy chcielibyśmy spędzić w tym porcie noc. Jednogłośnie decydowaliśmy, że tak. Słońce już od rana Nam towarzyszyło. Po założeniu japonek i krótkiego rękawka udaliśmy się do domu, w którym niegdyś mieszkał Napoleon. Częściowo zwiedziliśmy wyspę, jednak musieliśmy wracać z powodu wachty kambuzowej. Po południu udaliśmy się na kamienistą plażę i resztę wieczoru spędziliśmy na Pogorii.
22.01.2010
Po śniadaniu zrobiliśmy ostatnie zakupy i wyruszyliśmy w drogę powrotną do Livorno. Kilka ostatnich godzin pod żaglami i wpłynęliśmy do ostatniego portu. O 18.30 odbyła się ostatnia kolacja. Wieczorem zaś zabawy nie było końca. .
23.01.2010
O 8 odbył się ostatni apel. Podsumowanie naszego rejsu, podziękowania i rozdanie opinii. Następnie ostatnie dopakowywanie rzeczy i ogólny klar. Po obiedzie chętni mogli wybrać się na wycieczkę do Pisy. Nigdy wcześniej nie przypuszczałam, że stanę oko w oko z krzywą wieżą. Pogoda jak zwykle była piękna, a trawa soczyście zielona. Pizza w Pisie smakowała wyśmienicie jednak musieliśmy wracać do Livorno. O 20 ruszyliśmy w stronę Polski.
24.01.2010 (Urodzinowy powrót. )
Do Świebodzina dotarliśmy ok.13. Pożegnania są ciężkie jednak jak głoszą słowa piosenki:
"nic nie może przecież wiecznie trwać".
Na koniec chciałabym podziękować Pipsonowi, Kapitanowi Maciejowi Pogańskiemu oraz załodze stałej, którzy dbali przede wszystkim o nasze bezpieczeństwo. Całej wachcie nr 3 za świetną współpracę. Panu Markowi za opiekę i wspaniały kontakt również po rejsie.
Mojemu oficerowi Mikołajowi i Nikodemowi, którzy znosili moje humory oraz za to, że towarzyszyli mi nie tylko na pokładzie.
Dziękuję reszcie załogi za wspaniały rejs. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś spotkamy się przy dźwiękach szant, które wiatr zagra nam na wantach.
09.01 wyjechaliśmy z Polski, w stronę Włoch. Rejs organizowany był przez firmę NETRA (www.pipson.org) i został nazwany "Pipson i jego znajomi". Większość z nas dobrze zna Mariusza i wiedzieliśmy, że to będzie coś fantastycznego. Autokar pełen ludzi spragnionych fal i wiatru dotarł do Genui 10.01. Tam rozpoczął się nasz rejs.
Pierwszy dzień upłynął na szkoleniach i próbach alarmów, poznawaniu STS Pogorii i integracji z załogą. Niektórzy byli trochę przerażeni ilością lin do zapamiętania, tym, że może wiać dość mocno i wizją wstawania w środku nocy na wachtę (zwłaszcza po nieprzespanej nocy w autobusie). Moja wachta (wachta IV, naszym oficerem był Mikołaj Bombała:-) miała przyjemność rozpocząć od wachty gospodarczej. Mycie naczyń, podawanie posiłków, sprzątanie - czyli to, co kobiety potrafią (a niektóre wręcz lubią). Wieczór mieliśmy wolny więc był czas na poznanie się bliżej i zaplanowanie pracy na następne dni.
REJS NA TRASIE BERGEN ? USTKA 14.09.2006 ? 1.10.2006
11.09.06r. poniedziałek - Wrocław - otrzymałem od Adama e-mail z namiarami reszty załogi IV etapu i zapotrzebowanie prowiantowe dla 10 osób na 2 tygodnie łącznie z cenami i kalkulacją, z której wynika że koszty poza kojowym wyniosą niewiele ponad 600 zł. Skontaktowałem się też z Rafałem Bednarowiczem i ustaliliśmy że spotykamy się wszyscy przy wejściu głównym Dworca Głównego PKP o godz. 0800 w piątek 15.09.06r., jedziemy wynajętym na podróż do Bergen busem (Opel Vivaro) na zakupy prowiantu i około 1200 odbieramy z dworca naszego Skipera - Sternika Morskiego - Andrzeja Bielskiego, Mariusza Pajonka i jedziemy do Poznania po dwóch załogantów i do Szczecina. Dalej jedziemy do Sassnitz skąd promem do Trelleborga w Szwecji i dalej Norwegia i Bergen przez Oslo (nie wiem co przy okazji zwiedzimy ? ustalimy to w trakcie podróży w każdym razie jacht mamy odebrać w Bergen o godz. 1200 w niedzielę 17.09.06 r.).
W ciągu siedmiu dni młodzi żeglarze z Zielonej Góry i Zbąszynka pokonali 330 mil. Na morzu spędzili ponad 100 godzin.
Większość członków Uczniowskiego Żeglarskiego Klubu Sportowego działającego przy Gimnazjum nr 6 w Zielonej Górze - mimo że z patentami żeglarzy - na morzu była po raz pierwszy. Załogantem był także Jerzy Dalecki, wiceprezes klubu i dyrektor gimnazjum oraz dziennikarz "GL?. Oto zapiski z dziennika pokładowego rejsu.
Artykuły 
